Πολλές φορές όταν ζητείται από τους αθλητές/τριες να περιγράψουν πώς ένιωσαν στον πιο ευχάριστο γι’ αυτούς αγώνα οι πιο συνηθισμένες απαντήσεις είναι ότι «ήμουν πολύ συγκεντρωμένος», «έλεγχα τα συναισθήματα μου», «δεν αισθανόμουν σχεδόν καθόλου κόπωση», «ήμουν απόλυτα απορροφημένος στο έργο που είχα να εκτελέσω», «είχα διαυγή σκέψη», «δεν σκεφτόμουν το αποτέλεσμα αλλά ευχαριστιόμουν τη στιγμή και αυτό που έκανα». Με ένα γενικό όρο όλα τα προηγούμενα θα μπορούσαν να αναφερθούν ως Θετικά Συναισθήματα ή αλλιώς Ροή κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία που πρέπει να έχει ένας αθλητής προκειμένου να βελτιώσει και να μεγιστοποιήσει την αθλητική του απόδοση είναι η αντίληψη και η κριτική σκέψη. Με άλλα λόγια να είναι ικανός να μπορεί να κατανοήσει που οφείλεται το αποτέλεσμα του αγώνα είτε είναι νικηφόρο είτε όχι.

Το να συμμετάσχει κανείς σε ένα μαραθώνιο μπορεί να αποτελεί απλά ένα στόχο ζωής ή μια ευκαιρία για ρεκόρ, αυτό-πραγμάτωση και αυτό-βελτίωση. Ο τερματισμός σε έναν αγώνα μεγάλης απόστασης όπως είναι τα 42 km ενός μαραθωνίου δρόμου, προϋποθέτει τεράστια σωματικά αλλά και ψυχολογικά αποθέματα, καλά δουλεμένα και προπονημένα. Η «ιδέα» και ο στόχος που δεν είναι άλλος από το να φτάσω στο τέλος της διαδρομής, αποτελούν από μόνα τους τεράστια κίνητρα για τον αθλητή, ο οποίος είτε προετοιμάζεται συστηματικά για έναν τέτοιο αγώνα, είτε το επιδιώκει ως εμπειρία ζωής.

Η πολυδιάστατη φύση του άγχους και ο διαχωρισμός του σε γνωστικό, σωματικό, προδιάθεσης (προσωπικότητας) και κατάστασης (αγώνας ή προπόνηση) μας δίνει τη δυνατότητα να αντιληφθούμε και να επενεργήσουμε στις διάφορες πτυχές του, με στόχο τη διαχείριση του και τη μεγιστοποίηση της απόδοσης του αθλητή.

Είναι πια αποδεδειγμένος ο ρόλος και η σημασία της διατροφής στη μεγιστοποίηση της απόδοσης και την αποφυγή των τραυματισμών στους αθλητές/τριες. Ωστόσο υπάρχουν αθλήματα τα οποία απαιτούν ή αναγκάζουν τον/την αθλητή/τρια να έχει μια συνεχή και κατά συνέπεια προβληματική ενασχόληση και έλεγχο του σωματικού του/της βάρους. Αν και η καλαθοσφαίριση δεν είναι ένα από αυτά τα αθλήματα, δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν καταγραφεί και παρατηρηθεί διαταραχές διατροφής στο συγκεκριμένο άθλημα.

Δεν χρειάζεται να είσαι επαγγελματίας ή Ολυμπιονίκης για να θεωρηθείς επιτυχημένος αθλητής. Ούτε χρειάζεται να έχεις κερδίσει εθνικά ή άλλα μεγάλα πρωταθλήματα και να έχεις στον τοίχο σου κρεμασμένα δεκάδες κύπελλα και μετάλλια για να υποστηρίξεις ότι έφτασες στο μέγιστο την αθλητική σου απόδοση.

«Στη διάρκεια της καριέρας μου έχασα 9.000 σουτ και έφυγα από το γήπεδο με σκυμμένο κεφάλι επειδή είχαμε χάσει με ντροπιαστικό αποτέλεσμα πάνω από 300 φορές. Είκοσι έξι φορές έχασα την πιο κρίσιμη - τελευταία μπαλιά του αγώνα. Το ότι έχω αποτύχει τόσες πολλές φορές αποτελεί τη μεγαλύτερη αθλητική μου επιτυχία».

Το να θέτεις στόχους αποτελεί μια πολύ εποικοδομητική αλλά και δύσκολη τακτική για τους αθλητές, ανεξαρτήτου ηλικίας,αθλήματος και επιπέδου. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες οι αθλητικοί ψυχολόγοι έχουν ασχοληθεί πάρα πολύ με τον τρόπο και τα αποτελέσματα που έχει στην απόδοση η τοποθέτηση στόχων. Σε ποσοστό πάνω από 90%, όλες οι έρευνες συγκλίνουν στο γεγονός ότι η τοποθέτηση στόχων ή αλλιώς «στοχοθεσία» επηρεάζει την απόδοση και βοηθάει τόσο στη διαχείριση του άγχους όσο και στην αύξηση της αυτοπεποίθησης και της παρακίνησης.

Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που υποφέρουν από κατάθλιψη το καλοκαίρι παρά τις ευεργετικές ιδιότητες του ήλιου και της θάλασσας. Το σύνδρομο εποχιακής κατάθλιψης (Seasonal Affective Disorder- SAD) είναι συχνότερο κατά τους χειμερινούς μήνες λόγω της μειωμένης παραγωγής βιταμίνης D από την έλλειψη φωτός.Ωστόσο, φαίνεται ότι η έναρξη του καλοκαιριού δημιουργεί ένα πρόσθετο άγχος το οποίο σχετίζεται κατά πολύ με την εικόνα του σώματος και με αλλαγές στο επίπεδο των ορμονών (σεροτονίνη και μελατονίνη).

Αναμφίβολα η φυσική δραστηριότητα επιφέρει πολλά οφέλη στη ζωή μας τόσο σε σωματικό όσο και σε κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο. Τι γίνεται όμως όταν η άθληση γίνεται εμμονή?